Κιτσίστικο: «Ο Αρμάνι ντύνει τη σύζυγο, ο Βερσάτσε ντύνει την ερωμένη».

Λίγοι σχεδιαστές έχουν αποτυπώσει την αίγλη με τον τρόπο που το έκανε ο Gianni Versace. Ενώ ο Giorgio Armani ζωγράφιζε τον κόσμο του με απαλά ουδέτερα χρώματα και ήσυχα, δυναμικά κοστούμια, ο Versace εμφανίστηκε με μια κραυγή χρώματος, λάμψης και δέρματος. Τα ρούχα του δεν προορίζονταν για ψίθυρο. Ήθελαν να απαιτούν προσοχή.

Η εμβληματική φράση «Ο Armani ντύνει τη σύζυγο, ο Versace ντύνει την ερωμένη» επινοήθηκε από την Anna Wintour, εκείνη την εποχή αρχισυντάκτρια της Vogue. Με αυτή τη μοναδική ατάκα, συνόψισε τη διαφορά μεταξύ της συγκρατημένης κομψότητας του Armani και της τολμηρής αισθησιακότητας του Versace: ο ένας σχεδιάζει για εκλέπτυνση, ο άλλος για πειρασμό.

Πηγή: Grazia

Δυνατή πολυτέλεια

Ο Βερσάτσε μεγάλωσε στη νότια Ιταλία βλέποντας τη μητέρα του να εργάζεται ως μοδίστρα. Από εκεί προήλθε η τέχνη. Αλλά όταν έφτασε στο Μιλάνο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πήρε όλα όσα είχε μάθει και ανέβασε την ένταση μέχρι το τέρμα. Δεν τον ενδιέφερε η ήσυχη κομψότητα. Αυτό δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο. Ο κόσμος του υπήρχε μέσα από έντονα χρώματα, prints, χρυσό, μετάξι, κεφάλια Μέδουσας και παραμάνες.

Ήξερε ακριβώς τι χρειαζόταν η στιγμή. Οι γυναίκες της δεκαετίας του '90 δεν ντύνονταν για να εξαφανιστούν. Ντύνονταν για να ξεχωρίσουν. Μαντόνα, Πριγκίπισσα Diana, και η Λιζ Χάρλεϊ δεν φορούσε απλώς τα ρούχα του. Αυτά έκαναν τα ρούχα του να έχουν νόημα. Η εμφάνιση του Χάρλεϊ με εκείνο το μαύρο φόρεμα με παραμάνα το 1994 δεν ήταν μια στιγμή μόδας. Ήταν μια πολιτιστική στιγμή. Ήταν η πρώτη φορά που η μόδα έγινε διαδραστική.twinενηλίκων με διασημότητα.

Πηγή: Harpers Bazaar, Garrit Davies, Steve Maisel

Αλλά η μεγαλύτερη μούσα του δεν περπάτησε στο κόκκινο χαλί. Ήταν η αδερφή του, η Ντονατέλα, το άτομο που γνώριζε το όραμά του καλύτερα από τον καθένα, που διαμόρφωσε αθόρυβα τόσο πολύ αυτό που έγινε ο Versace. Ήταν το όραμά του για την «ιδανική γυναίκα». Όταν ο Τζιάνι πέθανε το 1997, ανέλαβε την εταιρεία την επόμενη κιόλας μέρα. Χωρίς περίοδο χάριτος, χωρίς σχέδιο μετάβασης. Μόνο αυτή, μπαίνοντας σε μια από τις πιο αδύνατες καταστάσεις στην ιστορία της μόδας και αρνούμενη να την αφήσει να καταρρεύσει.

 Πηγή: Getty Images

Η ποπ αρτ συναντά την ποπ κουλτούρα

Ο Versace κινούνταν άνετα μεταξύ διαφορετικών ειδών τέχνης. Μόδα, μουσική, καλές τέχνες και φωτογραφία. Δεν εκτιμούσε απλώς αυτούς τους χώρους. τους ενσωμάτωνε συνεχώς στη δουλειά του. Η φιλία του με τον Andy Warhol δεν ήταν μια κίνηση δημοσίων σχέσεων ή για προσωπικό κέρδος. Απορρόφησε ό,τι έκανε ο Warhol - τα έντονα χρώματα, τις πολιτισμικές αναφορές, την ιδέα ότι η υψηλή και η κατώτερη τέχνη δεν χρειαζόταν να διαχωρίζονται - και το συνέχισε.

Η συλλογή Marilyn του 1991 ήταν το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα αυτού. Πήρε την αισθητική της μεταξοτυπίας του Warhol και τη φιλτράρισε μέσα από την δεξιοτεχνία του. Δυνατή, αναφορική και εντελώς σκόπιμη. Ήταν ο Versace που υποστήριξε ότι η μόδα ανήκε στην ίδια συζήτηση με την τέχνη και το έκανε χωρίς να ζητήσει άδεια.

Πηγή: Vogue

Και μετά υπάρχει η φωτογραφία του Prince του 1995 με ένα ασημί mesh τοπ. Είναι μια από εκείνες τις εικόνες που απλά στέκονται άψογες. Είναι εντελώς Prince αλλά και εντελώς Versace. Δύο άνθρωποι που δεν έκαναν ποτέ τίποτα στη μέση, στο ίδιο κάδρο.

Αυτό ήταν που τον ξεχώριζε από τους περισσότερους σχεδιαστές που εργάζονταν εκείνη την εποχή. Δεν έντυνε διασημότητες. Έβρισκε ανθρώπους που ταίριαζαν στη συχνότητα του και δημιουργούσε κάτι μαζί τους.

Πηγή: Versace

Κλασικές εκτυπώσεις Versace

Κανείς δεν έκανε prints όπως ο Versace. Τα μπαρόκ μοτίβα, τα ελληνικά μπορντούρα, το λεοπάρ, οι χρυσές αλυσίδες που διατρέχουν το μετάξι. Δεν ήταν πινελιές, ήταν η απόλυτη δήλωση. Δεν φορούσες ένα print Versace ήσυχα.

Η κεφαλή της Μέδουσας εμφανιζόταν παντού, σε κουμπιά, αγκράφες, κασκόλ, πιάτα. Δεν ήταν απλώς ένα εμπορικό σήμα, ήταν μια μυθολογία που μετατράπηκε σε μοτίβο. Το ίδιο ισχύει και για το ελληνικό κλειδί, εμπνευσμένο κατευθείαν από την αρχαία αρχιτεκτονική και σφραγισμένο σε όλα, από μαγιό μέχρι βραδινά φορέματα.

Έπειτα, υπάρχει και το jungle print. Παρουσιάστηκε τη δεκαετία του '90 και φορέθηκε από όλους, από supermodels μέχρι ράπερ, και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή prints στην ιστορία της μόδας. Η J.Lo που φορούσε το πράσινο jungle dress στα βραβεία Grammy του 2000 ουσιαστικά ανέτρεψε την Google Image Search και ώθησε την εταιρεία να δημιουργήσει αυτό που θα γινόταν το Google Images. Τόση απήχηση είχε ένα μόνο Versace.

Η Κληρονομιά της Υπερβολής της Γκλαμ

Ο Τζιάνι Βερσάτσε πέθανε το 1997, αλλά η αισθητική του δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. Αν μη τι άλλο, συνεχώς ανακαλύπτεται ξανά. Αυτό που οι κριτικοί κάποτε απέρριπταν ως υπερβολικό, πολύ θορυβώδες, πολύ προφανές, τώρα θεωρείται αξιόπιστο. Καταλάβαινε κάτι για τον πολιτισμό που πολλοί από τους συγχρόνους του δεν καταλάβαιναν.

Απέδειξε ότι το δυνατό μπορεί να είναι πολυτελές και το κιτς μπορεί να είναι υψηλή ραπτική. Αυτές δεν ήταν αντιφάσεις στον κόσμο του, ήταν όλο το νόημα.

Ο Versace έντυσε τη γυναίκα που δεν ήθελε να είναι κατάλληλη. Όχι επειδή το κατάλληλο ήταν λάθος, αλλά επειδή είχε κάτι πιο ενδιαφέρον να πει. Τολμηρή, αισθησιακή και χωρίς να ζητάει συγγνώμη θορυβώδη.

Αυτός είναι ο τρόπος του Versace. 

ενώ ο Armani σε έντυνε για την κοινωνία, ο Versace σε έντυσε για το after party.